Tomasz Gabiś

IMPERIUM EUROPÆUM JEST:

• nadrzędną, uniwersalną, odwieczną, ponadczasową duchową zasadą Europy, jej naturalnym ładem, zbiorowiskiem konstruktywnej siły i twórczej potęgi oraz konkretną strukturą polityczną z centralnym ośrodkiem władzy kontynentalnej,

• najwyższą formą wspólnoty losu Europejek i Europejczyków,

• braterskim związkiem, nierozerwalnym sojuszem i Świętym Przymierzem europejskich ludów, narodów, szczepów, plemion, wspólnot językowych, etnokulturalnych, religijnych i innych,

• doskonałą unią prowincji, krajów związkowych, państw-miast, wolnych miast, miejskich republik, regionów, krain, ziem i gmin, zbudowaną na fundamencie solidarności i bogatą w kultury, krajobrazy, obyczaje, języki, dialekty, systemy wartości, indywidualne i grupowe style życia i egzystencjalne projekty, światopoglądy, światooglądy, światoobrazy, mity i tradycje,

• konserwatywno-postmodernistycznym patchworkiem, „przedkartograficzną” mozaiką terytoriów i jurysdykcji; pluriversalnym, pluralistycznym, polimorficznym, polifonicznym, policentrycznym „chaosmosem”; (m)(o)[(a)]narchiczną, wielobarwną, radosną, pulsującą życiem communitas communitatum, nad którą powiewają setki flag a ponad nimi łopocze jeden imperialny sztandar z dwoma orłami,

• odpowiedzią Europejczyków na wyzwania XXI wieku, który rozwinie nowe, nieznane dziś jeszcze środki techniczne i rodzaje broni, nowe instrumenty panowania i formy władzy, nowe hierarchie i nowe imperia,

• „europejskim państwem uniwersalnym”, którego nadejście prorokował Fryderyk Nietzsche,

• „wspomnieniem o przyszłości” i „przepowiadaniem przeszłości”, czyli dostosowanym do społecznych, kulturalnych, technicznych, naukowych, politycznych warunków panujących w XXI wieku, ponowoczesnym wcieleniem przednowoczesnej, europejskiej „monarchii uniwersalnej”, o której marzył Dante,

• Imperium Środka, łączącym w sobie nomos ziemi i nomos morza, nomos powietrza i nomos kosmosu,

• „Nowym Światem”, Lądem i Oceanem, Wschodem i Zachodem, Północą i Południem, Sercem Świata, Centralnym „Metakontynentem”, Ostatnim Rzymem, Lewiatanem w sojuszu z Behemothem, Niedźwiedziem i Wielorybem w sojuszu z Orłem, Tarczą Obrotową i Wiecznym Biegunem Świata, Gwiazdą Polarną dla wszystkich kontynentów , okiem cyklonu dziejów ludzkości, wulkanem, z którego raz po raz wypływa rozżarzona lawa historii,

• niezniszczalnym duchem trwającym przez tysiąclecia, mitem, symbolem, legendą i marzeniem, odległym celem i wiecznie trwającą teraźniejszością, „trawiącym nas ogniem, który niesiemy przez zimę świata”,

• metapolityczną ideą, boskim płomieniem, który nigdy nie gaśnie, lecz jedynie przygasa od czasu do czasu, by potem znów strzelić wysoko w górę,

• Bożym Arcydziełem, „najwyższą siedzibą świata”, wielkim obszarem, którego granice sięgają tak daleko, jak daleko sięga siła Europejek i Europejczyków,

• wyprawą Argonautów i tolkienowskiej drużyny, Błękitnym Kwiatem, świętym Graalem, ogrodem Hesperyd i wyspą Avalon, tajnym zakonem Żelaznej Korony skupiającym wiecznych gibelinów, którzy rozpoznają się „po prawdziwym żarze oczu”,

• niezmiennym trwaniem i proteuszową zmiennością, „doskonałością osiąganą w tym, co niedoskonałe” i „niepokalaną ladacznicą”, ciemną skałą, która obmyta przez fale wyłania się raz po raz lśniąca i czysta z morskiej kipieli i samą tą kipielą,

• troistą harmonią ciągle na nowo wyłaniającą się z chaosu, dynamiką, która dogania samą siebie i zastyga w pętlę z granitu, cichą modlitwą przy polnej kapliczce z figurką Róży Duchownej i chrapliwym zawołaniem barbarzyńskich zwiadowców, hieratyczną powagą najwyższych kapłanów i krotochwilą błaznów, nieokiełznaną dzikością i najwyższym wyrafinowaniem smaku,

• Wielkim Południem, kiedy cały świat nieruchomieje w sekundzie, która trwa bez końca, tańcem – cesarskich pszczół i kontynentów, postępem od ziarna do owocu i Wiecznym Powrotem tego, co nigdy nie jest takie samo jak było,

• zatartym napisem na kolumnie, który restaurujemy przez stulecia i runicznym znakiem, w jaki układa się szyk bojowych myśliwców,

• planetarną, geopoimperialną ruletką i mozaiką z kolorowych kryształów ułożoną dla zabawy na dnie górskiego strumienia,

• coincidentia oppositorum: archaiczną postmoderną i reakcyjną awangardą, entuzjastyczną utopią i lodowatym cynizmem, duchową ascezą i ekstatycznym transem, wzniosłą misją i beznamiętną polityczną kalkulacją, permanentną konserwatywną rewolucją i prastarą tradycją, która nigdy nie przemija,

• syntezą hierarchii i wolności, służby i panowania, autorytetu i indywidualnej suwerenności, chaotyczną anarchią i surowym ładem, nad którym czuwa katowski miecz- ANARCHOTYRANIĄ,

• EMPIRE ku EMPIREUM,

• natchnieniem dla wszystkich, którzy „wyruszą pewnego ranka, mocno osadzeni w strzemionach i pocwałują w słońce z niezachwianą wiarą w siebie i w skarbnice świata”.

Tomasz Gabiś

Nieco zmieniony fragment tekstu Imperium Europæum, czyli powrót do przyszłości, „Stańczyk. Pismo postkonserwatywne” nr 34 (1999).