Obecna polityka opiera się na martwej gospodarce.  Która się rozpada. Przejdźmy do nowej gospodarki, gdzie narodzi się nowa polityka.

Jest dziś wakat dla suwerenności. Nie jest ona już przywiązana do państw narodowych będących tylko historycznymi reliktami. Dawne konieczności ekonomiczne, które sprawiły, że państwa te powstały, już nie istnieją, zaś nowe konieczności rujnują je i zabijają. Suwerenność przejdzie więc do Europy, do nowej ojczyzny, która będzie skrojona na miarę nowej gospodarki.

Ludzie przywiązują się do instytucji dających im chleb,  pójdą więc do Europy porzucając dawne ojczyzny, niezdolne już im go dać. Tam gdzie jest chleb, jest Państwo i Ojczyzna.

Państwa narodowe będą tylko strażnikami starych gramatyk, tak jak kościoły są strażnikami starych ksiąg.

Trzeba zaakceptować fakt, iż stare zasady polityczne dobiegają swego kresu, prześcignięte przez nowe zasady ekonomiczne.

Wszędzie, gdzie są w Europie trudności i problemy, należy uczynić jeszcze jeden krok do przodu, aby od problemów dnia wczorajszego przejść do problemów dnia jutrzejszego.

Pamiętajmy, że chrześcijaństwo średniowiecza nie było – w co  każą wierzyć ignorancja i umysłowe lenistwo – epoką harmonii, lecz jak wszystkie żywe epoki opierało się na kilku będących w ciągłym ruchu antynomiach: papiestwo-imperium, feudalne księstwa-gminy-monarchia.  I dobrze, że tak było, tak samo będzie i dziś. Na powierzchni widzimy terytoria, które na pozór w całości przynależą do narodowej pamięci,  ale pod powierzchnią racja stanu Europy stopniowo kruszy i łączy te terytoria. Europa pokona ojczyzny, które ją rozdzierają.

Pierre Drieu La Rochelle  (1931)

Pierwodruk: „Stańczyk. Pismo postkonserwatywne”, nr 38/39, 2003.